Stiefouders houden niet automatisch van hun stiefkinderen
Houd jij van je stiefkind? Nee?
Dat zou zomaar kunnen. En dat is helemaal normaal. Lees hier alles over de liefde in je gezin. En hoe je er mee om kunt gaan als je die roze bril niet op hebt. Of juist wel!, want er zijn ook stiefmoeders en stiefvaders die wél van hun bonuskids houden. Stiefouders die niet van hun kinderen houden: dit is normaal.
Stiefouders houden niet automatisch van hun stiefkinderen
Naar mijn mening is het geen taboe meer om te zeggen dat je niet van je stiefkind houdt.
Als je je verdiept in praatgroepen op facebook is het eerder comme if faut om te roepen dat je een hekel hebt aan je stiefkind.
Dat er totaal geen klik is.
Dat het hopeloos is tussen jullie.
En dat kan.
En dat komt vaak voor.
En dat is voor alle partijen vreselijk moeilijk. Dat doet pijn. Meer dan dat. Het breekt mijn hart als ik deze verhalen hoor.
Het verwoest een heel gezin als er stiefmoeders en stiefvaders zo negatief blijven praten over hun gezin.
Houd jij van je stiefkind? Nee? Dat hoeft ook niet! Lees maar snel verder. Eerst over hoe moeilijk het is voor alle leden van het samengestelde gezin:
Moeilijk voor het stiefkind
Het is afschuwelijk voor een kind om op te groeien in een gezin waar het zich niet gehecht voelt. Waar het niet veilig voelt. Waar er geen liefde of tenminste vriendschap en zorg en aandacht voelbaar is, vanuit de stiefouder naar het stiefkind toe.
Dit levert – volgens Amerikaans onderzoek – serieuze hechtings- en relatieproblemen op als het kind volwassen wordt.
Het grote risico: Het kind voelt zich zijn hele leven lang afgewezen.
Moeilijk voor bio-ouder
Het is afschuwelijk voor een bio-vader of moeder om te moeten aanschouwen dat stiefmoeder zijn kind feitelijk niet verdragen kan. Dat het jouw zoon of dochter afwijst. Aldoor maar weer.
Het is- wat mij betreft – een goede reden voor de bio-ouder om een einde te maken aan deze relatie als het niet mogelijk is om een oplossing te vinden.
Moeilijk voor de bio-kids
Het is heel verwarrend als je merkt dat je half-broer of zus achtergesteld wordt. Dat jij meer mag dan je stiefzus. Dat er andere regels zijn in huis, dat je moeder wél jouw was opvouwt maar niet die van je stiefbroertje. Dat jouw moeder wél van jou houdt, maar niet van je halfzus.
Kinderen pikken de sfeer op, de emoties op die in huis hangen. Maar begrijpen deze negatieve dynamiek niet (ook voor volwassenen is het zeer ingewikkeld trouwens).
Dat is intens verwarrend. En dat geeft dan allerlei gevolgen. Van afwijzing naar de stiefouder toe, of de stiefbroertjes en zusjes, tot algemeen negatief gedrag. Niet meer kunnen slapen, niet naar school willen, buikpijn hebben, humeurig, boos en huilerig zijn.
Moeilijk voor de ex
Het is afschuwelijk voor de bio-ouder aan de andere kant, de ex dus, om verhalen te moeten horen hoe het is daar bij jullie thuis.
Kun je je voorstellen dat je je eigen vlees en bloed naar een iemand wil sturen die geen aandacht, tijd of vriendelijkheid kan opbrengen voor je kind, je oogappel?
Naar iemand die onterecht streng en afwijzend is?
Moeilijk voor stiefouder
Het is net zo afschuwelijk voor de stiefouder. Je voelt de druk. Je wéét dat iedereen van je verwacht dat je wel liefde gaat voelen. Dat je vriendelijk blijft.
Maar je kunt het niet opbrengen. Je voelt je afgewezen, niet begrepen door je partner die aldoor maar kiest voor het kind en niet voor jou. Je voelt spanning en stress en je bent niet welkom in je eigen huis.
Stiefouders houden niet automatisch van hun stiefkinderen.
Ik kan het me levendig voorstellen hoe moeilijk het moet zijn. Alleen de geur van de zweetkleren uit de voetbaltas van je stiefzoon maakt je al misselijk. Die hemelende ogen als je vraagt hoe het met hem is. Zijn praatjes. Zijn schoenen in de gang. Zijn stiltes.
Het wordt elke dag moeilijker voor je. Toch?
Houd je van je stiefkind?
Wat doe je dan in hemelsnaam als dat niet zo is?
Hier een aantal korte tips en reflecties.
Wat is dan die liefde?
Jij en je partner vielen voor elkaar vanwege chemie, geur, lichamelijke aantrekkingskracht, die mooie ogen, de manier van lopen, de herkenning, dezelfde humor, interesses, opleiding, achtergrond, opvoeding, brein, manier van doen, voelen, in het leven staan.
Dat is waar je op viel. Dat was de vlam, de bliksem, de vlinders in de buik.
Liefde – is echter veel meer dan dit.
Zoals alle clichés iets van waarheid met zich meedragen:
Liefde is een werkwoord. Je moet je interesse blijven tonen in de ander. Elkaar aldoor opnieuw leren kennen. Elkaar het beste gunnen. Geven. Nemen. Samen zijn. Elkaar ruimte geven. Tradities, rituelen en herinneringen opbouwen. Het goede voorbeeld geven. Praten. Praten en nog eens praten. Moeilijkheden overkomen. Compassie tonen. Je kwetsbaar durven opstellen. Plek innemen. Plek geven. Sorry zeggen. Aldoor opnieuw beginnen.
De liefde moet zich in jullie nestelen.
Deze laatste alinea geldt niet alleen voor geliefden.
Dit geldt voor alle diepere relaties in je leven.
Ook die met je stiefkinderen.
Waarom is liefde nu zo moeilijk in stiefgezin?
Stiefouders voelen zich afgewezen. Het gaat over diepe gevoelens. Dat je je gekwetst of jaloers voelt. Dat je buiten spel gezet wordt. Het vijfde wiel aan de wagen bent.
Daar komt dan nog bij dat stiefmoeders en vaders ook vaak echt afgewezen worden.
Door hun partners omdat die geen begrip tonen
Door de ex die zich zelf afgewezen en buitengesloten voelt
Maar vooral door hun stiefkinderen.
Stiefkinderen voelen zich afgewezen. En wijzen hun stiefouder af. En waarom?
Omdat de stiefouder te hard van stapel loopt en te graag wil
Omdat ze hopen dat papa en mama weer bij elkaar komen
Omdat ze nog moeten wennen
Omdat zij zich zelf afgewezen voelen (en worden!) door hun stiefouder
Omdat ze in de (peuter-) puberteit zitten en zich los aan het maken zijn
Omdat ze geen ´toestemming' krijgen van bio-ouder om hun stiefmama of papa aardig te vinden
Omdat ze geen hulp krijgen hoe om te gaan met al deze moeilijke emoties- ook niet van bio-ouder.
Je snapt het al. Als je je allebei afgewezen voelt – dan gaat het niet lukken.
De pijn van je afgewezen voelen – gaat niet samen met vriendelijkheid, compassie en zeker niet met liefde.
Wat kun je doen als je niet van je stiefkind houdt?
Het is jouw verantwoordelijkheid als volwassen mens om hier daadkrachtig aan te gaan werken.
Houden van – nee, dat hoeft niet.
Maar ik verwacht dat je in je gezin een vriendelijk klimaat schept. Met warmte. Geduld. Humor. Ruimte. Grenzen. Met liefde en leiding.
Zet je over je eigen schaduw heen. Aldoor weer opnieuw. Tel tot tot tien. Maak een grapje. Zeg tegen jezelf dat je stiefkind moeilijk gedrag vertoont omdat het niet lekker in zijn vel zit.
Wentel jezelf niet in de ellende. Als je aldoor blijft roepen dat het niks wordt – hoe groot is de kans dat het beter wordt? Ventileren helpt even. Maar je zult aan de slag moeten.
Ga je pijn helen. Die afwijzing heb je al eerder in je leven ervaren. Ga hem NU helen. Ga aan het werk. Zoek hulp.
Accepteer dat het tijd kost. Accepteer dat je verwachtingen en ideaalplaatjes uit je jeugd niet kloppen. Geniet van het goede. Laat de controle los.
Zeg tegen jezelf dat het niet aan jou ligt. Maar aan het hele systeem.
Schep ruimte voor toenadering. Zie je stiefkind als een zwerfkat die je net in huis hebt gehaald en die je naar je toe lokt met lekkere hapjes. En genoeg tijd om in haar eigen tempo naar jou toe te komen. Ik herhaal: Geef het tijd, ruimte en geduld.
Blijf beleefd, vriendelijk en benaderbaar. Zeg altijd, altijd gedag en dank je wel.
Neem het initiatief. ´Ga je mee wandelen? Een spelletje spelen, naar de bios, een hut bouwen?´
Je partner heeft de taak om zijn kinderen terecht te wijzen. Om ze aandacht te geven. En begrip op te brengen voor hun gedrag. Om ze veiligheid te bieden.
De stiefouder mag uiteraard grenzen stellen. Ook jij mag uiteraard een slechte dag hebben en chagrijnig of boos zijn. De stiefouder mag ook 'nee' zeggen, of vragen of het kind de tafel afruimt.
Jullie mogen samen regels opstellen, zoals je doet als je zou samenwonen met vrienden of je zus. Over de vaatwasser uitruimen, of schoenen op de gang.
Maar blijf niet hangen in die regels. Want het gaat eigenlijk om iets anders.
Negatieve emoties zullen terug komen
Het gaat erom dat je (nog) geen geheel bent. Dat je verwachtingen niet zullen uitkomen en dat je nooit een eerste gezin gaat worden. Het gaat dieper dan regels bepalen...
Het gaat over emoties die gewekt worden in de rollen.
Dat je voelt dat je er niet bij hoor. Dit voelen stiefouders en stiefkinderen
Dat je je loyaal voelt naar iedereen toe. Dit ervaart de bio-ouder
Dat je je loyaal voelt naar je eigen ouders en niet de stiefouder. Dit voelen kinderen.
Dit zul je moeten leren accepteren.
Lukt dat niet alleen? Ga dan in coaching. Schaf mijn online training aan. Ik help je graag. Het eerste half uur is gratis en vrijblijvend.
DE PROBLEMEN GAAN NAMELIJK NIET VANZELF OVER.
Je houdt wél van je stiefkind!
Dat is fantastisch! Wat bof jij. En wat boffen je stiefkind, bio-kind, bio-vader en ex….
Maar helaas is dit vaak ook niet makkelijk. Ik krijg noodkreten van stiefouders die mailen dat niemand begrijpt dat ze wel van hun stiefkind houden. Dat niemand hun emoties serieus neemt. Dat is ook weer schrijnend.
´Jij hebt zelf geen kinderen, dus je wéét niet wat moeder-liefde is´
´Je vindt ze wel leuk – maar liefde tussen biologische ouders en kinderen gaat dieper. Dat is anders. Jij hebt die bloed-band niet!`
´Wacht maar totdat het pubers worden!´
En ook deze houding van de omgeving kan je als een afwijzing ervaren. En ook dit doet pijn….
Want ja! Je kunt natuurlijk van je stiefkind houden. Ja! Het kan liefde op het eerste gezicht zijn. Ja! Je kunt bouwen aan een mooie, liefdevolle relatie. Ja! Ja! Ja!
Meer lezen?
Deze blogs kunnen je misschien verder helpen:
Annette van der Maarel is coach en counsellor. Haar passie is om jouw gezin weer op de rit te krijgen. Ze coacht graag buiten in de natuur. En anders gewoon online.
Je kunt haar altijd mailen met kleine en grote vragen.
Comments